Stop met financiering die opsluit. Miljoenen uitgegeven… maar waarvoor?
In totaal gaat er bijna een half miljard euro aan publieke middelen naar het bestendigen van de institutionele dominantie.
Ivan Samkov © Pexels
Elk jaar besteedt Iriscare gigantische bedragen aan de financiering van instellingen:
-
€438.685.738,98 voor 205 gezondheidsinstellingen
-
€52.204.455,94 voor 96 instellingen voor maatschappelijke hulp
-
€34.798.595,42 voor 248 instellingen in de NM-sector
Een logica die infantiliseert en opsluit
Achter deze cijfers schuilt een logica van institutionele hulpverlening die mensen met een handicap hun autonomie ontneemt.
Budgetten worden gebruikt om dure instellingen in stand te houden, vaak losgekoppeld van de echte noden van de begunstigden.
Bij gebrek aan alternatieven belanden mensen in collectieve structuren waar hun keuzevrijheid sterk beperkt is.
Deze aanpak versterkt een paternalistische visie: de samenleving “neemt zorg op zich” in plaats van middelen te geven om zelf te handelen.
Het resultaat: we financieren muren en administraties, maar niet de mensen zelf.
De schrijnende afwezigheid van een budget voor persoonlijke assistentie
Het meest schokkende is de volledige afwezigheid van een budget voor persoonlijke assistentie.
Met zo’n systeem zou elke persoon rechtstreeks zijn/haar eigen assistent kunnen aanwerven, aangepast aan de individuele behoeften.
Dit zou zelfstandig wonen, maatschappelijke participatie, toegang tot werk en cultuur bevorderen.
Publieke middelen zouden veel doeltreffender worden ingezet door rechtstreeks de mensen te steunen in plaats van een dure, opsluitende institutionele cultuur.
Landen die hebben geïnvesteerd in persoonlijke assistentie (zoals Zweden) tonen aan dat dit een krachtig instrument is voor inclusie, gelijkheid en waardigheid.
Conclusie: tijd voor een paradigmashift
Het is tijd om een einde te maken aan de blinde financiering door Iriscare zoals die vandaag is opgezet.
Mensen met een handicap vragen geen institutionele liefdadigheid, maar middelen om ten volle te leven zoals elke andere burger.
Door een deel van die honderden miljoenen te heroriënteren naar een budget voor persoonlijke assistentie, kan het systeem eindelijk veranderen van een model dat opsluit naar een model dat bevrijdt.